تبلیغات
:.: ________ I'm DeaD ________ :.:

 از زمانی كه همهء روابط خودم را با دیگران بریده ام ، میخواهم خودم را بهتر بشناسم  

(( صادق هدایت ))

:.: زندگی را نمیشود تحمل کرد مگر کمی دیوانگی چاشنی آن باشد ? :.: •



 

 

 

:.: خلاء های فکری دوار  :.:

چشمهایتان را ببندید، تا در تاریکی ذهن خود، هزارتویی از کلافهای پیچیده شده،
آغشته به (من) مشاهده کنید. تارهای تنیده شده از رویاهای محکوم به فنا، در گوشه
سقف خودآگاه من،سوسکهای له شده ای در کف کفش شما هنوز در حال دست و پا زدن
هستند،عشقهای نا خودآگاه من،عربده های فلسفی یک کولی را کسی درک نمیکند.
همچنان با چشمهای بسته بخوانید، تیتر اول روزنامه ی جنون هست: ذهنهای خسته تان را به چیزی در گیر نکنید،با ناچیز در آمیزید.برای ضجه های خفه شده انسان عاصی
کمی خنده،برای انسان آکنده از خواستن خویش مقداری گریستن کافی است.
شاید بزرگترین بدشانسی ما، بودن در این دایره هستی است، جایی که تردید یگانه
مفهومی است که کامل درک شده... وجود، کلمه ای پر از تنفر،پر از تعفن،پراز
کثافت و پراز ملال و رنجش بی ثمر است.حسرت یک آرزو برای (من) لعنتی:اما خلاصی از این دایره محال است،محال است که حادثه نباشد،محال است که حسرت و اندوه نباشد،محال است که دلهره ندانستن ما تمامی داشته باشد،محال است از بوی تعفن لباس چرک آلود تن خلاصی داشت،محال است …محال... کودکی،کودکی دنیای معجزه و عجایب است:مثل این است که آفرینش،نورانی،از شب سر برآورده است،نوی نو و تازه ی تازه و عجیب عجیب.از لحظه ای که چیز ها دیگر عجیب نیستند،دیگر کودکی وجود ندارد.وقتی که به وجود عادت کرده اید،بزرگ سال می شوید.دنیای پریان،اعجاز تازه،ابتذال،کلیشه می شود.بهشت واقعا همین هست،دنیای نخستین روز.رانده شدن از کودکی،رانده شدگی از بهشت است.بزرگ سال بودن...!!!می دانید همه تنها هستند،همه.کافی ست درون خسته شان را دریابی.همین...

برخی نقش هایی را كه دوست می داریم آن قدر در برابر دیگران به نمایش می گذاریم و در درون خودمان هم بازی می كنیم،كه به گواهی دروغین آنها آسان تر گوش می دهیم تا به گواهی واقعیتی كه كمابیش یكسره از یاد برده ایم. عینیت همخوان بودن با ذهنیت خاص خود است،یعنی دروغ نگفتن است،یعنی به خود دروغ نگفتن است.

اما نه،اما نه،می خواهم باز هم زندگی کنم.همچنان زندگی کنم.اجتماع زندگان را می خواهم.خلاصه،می خواهم هم باشم و هم بمیرم.مرده زنده بودن.مثل همه مردم...

باید با این وضع ساخت،دلیل خود را پیدا کرد.یا عقل خود را از دست داد...!




نوشته شده توسط SorousH MetaL در یکشنبه 7 خرداد 1391 و ساعت 16:17 [+] | نظرات ()
:.: مرده از نامیرایی :.:

زمین و زمان در گردش است ، آنقدر تو را میگرداند که تمامی آموخته ها ، تمامی کثافتهای ناشی از وجود سمبلهای برتری ، تمامی خود آگاه کپک زده قرنها انسانیت، و تمامی انزجارهایی که جبرا کوفت کرده ای را بالا بیاوری . صادقانه باید گفت که تمام یادگارهای بشریت ، از متون کهن گرفته تا یادداشت های دیجیتالی امروز ما ،به اندازه توصیف یک خوک هم کار ساز نبوده.گردش زمان تنها دایره نفرت را بزرگتر کرده ، مرگ تنها یک تخیل خوشبینانه برای زمان است نه برای وجود ما، تا کنون کدام یک از فرقه های فکری و یا فرا فکری تصنعی ما از فرط حیرانی در هزار توی منحوس آفرینش تگری نزده؟هر چه بیشتر بو میکنی تهوع بیشتری تو را در بر میگیرد . چه نظام اندیشمندی که انسان را تنها سوراخ دماغ آفرید. چه تدبیر فوق العاده ایست اینکه از تضادها و  هزارهای بی جواب یک هارمونیک زیبا خلق میشود و چه طیف ضدحالی است وقتی که ثبات دارد.

عقل تنها زمانی میخندد که دیگر ظرفیت گریستن را نداشته باشد. این را میتوان از صامتهای چاپلین آموخت. از مضحکترین صحنه ها  همواره صحنه ایست که یک دیوانه برای نرمال نشان دادن خویش در حال تلاش است ، حال میتوان دید که صحنه دنیا به چه اندازه مضحک است ، نهایتا شرط دیوانگی خنده است، پس به دیوانه خانه زمین خوش امدید.

یک لوبیا در یک پروسه ی چند هزار ساعتی در زمینهای یک روستا در مجارستان تولید میشود و یک نفر با خوردن آن در کلرادو و در حین کار کردن میگوزد ، اطرافیان او خواهند خندید تا نظام علت و معلولی ،خنده ی کوتاه و احمقانه ای را نصیب آنها کرده باشد.هزاران ساعت تنها برای یک لحظه هزینه میشود تا حماقتهای پیرامون ما دوام داشته باشد. .. در سکوت ذهن خود، خوب گوش فرا دهید، شاید شما هم صدای هر و کر خنده یک نفر را بشنوید ،صدای خش دار یک نفر که دنیا را  کر کرده است

باید سکوت کنم،سکوت کنم تا توی گندابی که در نهان جسم به پا شده،غرق شوم و بمیرم.اما هنوز از درون،از انتهای وجودم-از آنجا که خشم است و تسلیم-جملاتی می شنوم.این من نیستم که حرف می زنم،بلکه این خود من است که با من حرف می زند،یک تکرار مهیج،یک عذاب بزرگ و وهم انگیز،کوهی عزیم از رنج های مرد افکن و انبوهی از حرف های ناگفته که از شدت ماندگاری و سکوت،درونم را به گورستانی از کلمات فسیل شده و ناگفته مبدل کرده است.چه چیزی باعث این اندوه پرملال و این انزوای تاریک شده است؟! اصلا یک انسان دوزخی چه می تواند بکند؟عصیان؟




نوشته شده توسط SorousH MetaL در چهارشنبه 6 اردیبهشت 1391 و ساعت 16:13 [+] | نظرات ()
:.: گریز :.:


تا کی میخوای بگریزی ؟!!! عاقبت گریختن  یا رسیدن به بن بسته یا رسیدن سر جای اول 

 شایدم از یه پرتگاه بیفتی پایین... پس فرار اصلن راه خوبی نیست... پس وایسا  یا بجنگ  یا

بیخیال شو...



نوشته شده توسط SorousH MetaL در سه شنبه 15 فروردین 1391 و ساعت 16:09 [+] | نظرات ()

حس عجیبی دارم    

حس غریبی که هروقت پا میزارم میون پادگان

                                        صبرم تموم میشه

واین حس تلخ غربتـــــه که باهم میمونه

                                                   غربتی که نمیدونم دلیلش چیه؟

                                                    دلتنگی که نمیدونم برای کیه؟

یک طرف صدای شیپور و طبله                      

اینور صدای یک قَلبـــِــه که تنها سرزمین بودنِ مَنـــِه

فقط نفس میکشم و نگران و دلتنگ خاکم ام

                 شاید خوابم من،چرا بیدار نمیشم؟

                صبرم تموم شده من، چرا بیزار نمیشم؟

تا که تموم کنم این نفس کشیدنُ

با بین اسلحه که میگن ناموسه و غم و غصه امُ

   من ناله نمیکنم اینا دردِ دِله       تا هم ســـــرباز هم اَمیـــــــــر بگه

وقتی غریبی نفس کشیدن سخته

این خونِ مَنــه  می چکه رو خاک لَخته لَخته...

                                                          ظهر زمستانی اما داغ و سوزان کویر{کلاس رزم در کویر}   1388.11.6

                                                ..............................................................

پ ن: دلم خیلی پره ولی اصلن حوصله نوشتن یا صحبت کردن رو ندارم! فقط واسه اینکه فکر نکنید مُرَدم یکی از یادداشتهای شخصی این اواخر رو نوشتم تا بفهمید سروش پابرجاس ولی اسیره و زخمی تر از همیشه...

                        از جِــرم گِل سیــاه تا اوج زُحَـــل                     کردم همه مشــکلات کُلی را حـَل

بگشادم بندهای مشکل به حیل                      هر بند گشاده شد به جز بند اجَــل

                                                                                          <خیــــام>

 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در پنجشنبه 4 اسفند 1390 و ساعت 01:51 [+] | نظرات ()

 

دگمه های کَنده              اعتصابِ خنده

یک شکنجه در کُنج   ضربهء کُشنده

پله های تاریک                                  منطـــــقِ عفونی

روی میــز تحریر : استکانِ خونــــی

چــراغی روشن روی کتفِ دیــــوار

گَـــــردن شب من زیــر تیــــــــــــغِِِ اِنــــــــکار...


 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در جمعه 21 بهمن 1390 و ساعت 02:17 [+] | نظرات ()

مثل یک جنازه افتاده بود گوشه تختش        

            دست و پاهاشو جمع کرده بود توی تنش

چشمهای زخمیش باز بود و نگاهش خیره به دیوار        

               خفه و نئشه از دود           تنهایی کرده بود اسیرش

دندوناش رو به هم فشار میداد               یک کام دیگه از سیگار     

         لحظه به لظه عصبی تر میشد

                                  دوبــاره بـــــی خــوابی

فکر رفتن از این دنیای بی رحم تمام ذهنش رو احاطه کرده بود

                          <توقف ثانیه ها،سایه های شوم>

تو اتاق تاریکش آروم و بی صدا جون میداد                     

         سوالهای بی جواب توی ذهنش

اینکه چرا زنده اس ؟ سختــــترین سوال بود   

                       <<آره اون اعــــــــــــــــدامی ِ زندانِ مــــواد بود>>

کاغذ باطله های روی میز تحریرش،پاکت سیگار،فندک و پَک براش شده بودند دوست و فامیل و عشق و خانواده

صبح تا شب بیکار،شب تا صبح بیدار

                        مرگ لحظه ها،وحشت تنهایی: سوژهء مصرف مواد

خسته شده بود از این همه سالهای بی بهار

 <<یعنی میشه با اسیــد و بَـنــگ مرحم روی این همه زخـم گذاشت؟>>

 یعنی میشه با یک اسنیف از کوک خط رو تقویم های بی چهارشنبه کشید؟

یعنی میشه با مواد حتی توی توهم خوشبخــــــــــــت بود؟؟!

آره باز هم اســــــــــیــــــــد و بــَــــــــنـــــــگـــ….

                                      ---------------------------------------

همیشه همه چیز واسه یک مدت کوتاه تغییر میکنه ، چرا نمیشه گذشته رو به خاک سپرد؟



نوشته شده توسط SorousH MetaL در سه شنبه 18 بهمن 1390 و ساعت 01:50 [+] | نظرات ()

 

سـَـرد ولی زنـده

             خسپیده بر برفـــهای زمستان

زندگی را بدرود خواهم گفت

قاصد هزاران اشک گشتم

      تا  مرا مرگ در بر گرفت

                                  و بهشت دلش را گشود

زمان در من خواهد مُرد                                                                                                      

 و من در تاریخ خواهم خُــفت

باز هم از سر تکرار و ملامت

اینجا در بن بست زمان          هنوز به دنبال کودکیِ خود

دیگر آب و زمین و هوا کم است

باید رفت از این خیابان یک طرفهء مسموم

سر گردان به پشت سر نگاه میکنم

                                همه کس و همه چیز ملال انگیز

در هر هزارویک شب هزاران داستان هم کم است

تا خواب خوابناکم سر شاد باشد

روزهای رنگین خاکستری شدند و فاصله ها زیاد ، زیاد و زیادتر نیز

رو در رو مرگ مرا میخواند 

سـَـرد ولی زنـده

             خسپیده بر برفـــهای زمستان

زندگی را بدرود خواهم گفت

قاصد هزاران اشک گشتم

      تا  مرا مرگ در بر گرفت

                                  و بهشت دلش را گشود

                                       -----------------------------------------------

پ ن : چیه ؟ تعجب کردین بعد از چندین ماه برگشتم ! آره برگشتم زندگی مثل بقیه آدما به درد من نمیخوره واسه من همین ساز و کتاب و هدایت و نیچه و متال بسه....



نوشته شده توسط SorousH MetaL در پنجشنبه 1 دی 1390 و ساعت 01:49 [+] | نظرات ()

باز سالروزی دگر از پی تمام روزهای خاکستری آمد

من همچنان شوق دویدن ازپی پروانه هارا دارم

چشمانم هنوزآرزو دارند آسوده باران را به تماشا بنشینند

قلبم جهنمی پر از آدم های زشت

ریه های پوسیده ام هوای تازه می خواهند

و مغزم همچنان پر از جنون ِ آموختن و غول تردید سالهاست در پستوی آن لانه دارد

امروز ِ خاکستری ، من باید دوباره متولد میشدم

اما هنوز با شکست به پیش میتازم

با اشک سفر میکنم همراه ِ چمدانی پُر ِ غربت

چمدانی پُر از تقویم هایی که چهارشنبه ندارند

آه تولدم را تسلیت هم نگفتند

با َمــــن

جوانی و سرکشی را

سلاح ممتازی در برابر رفتارهای غیراجتماعی را

دین و کُفر را

قضاوت و حُکم و زندان را

تخت بیمارستان را

عشق و عادت ، رفاقت و صداقت را

ساز و کتاب را

خوب کـــه قـــــــــدم زدند

تفریقم کردند ، ساده ام کردند با کسی که بر من تقسیــم نَشُد

مِنهای خودم کردند ، در هیچ ضربم کردند

و بی هراس مرا از زندگیشان فاکتور گرفتند

مرا اینگونه طرد ساختند ، با این همه

تولدم را تسلیت هم نگفتند

به سالروز ِ بودنم شمع نیفروختنذد

بــــودم و ندیــــدم

صـــذایم نزدند ، بودم و میتوانستم جواب بدهم

صــــدایشان زدم بودنـــد و جوابـــی ندادنـــد

هستم شب پره یی که در آرزوی به آغوش کشیدن نور خاکستــر شد

و هست آن روزی که خاطــــره ام اشــک شود بر گونه هایشان

و زخــــم شود ضمیرشان را

تولدم را تسلیت هم نگفتند

نَفَــــس هایم آمیخته با دود ِ غم ، بوی مرگ میدهد

سیب ، سیگار چای

اکسیری که حتی با چشمان بسته هم تصور نمیکردم

بشود موسیـــقی ِ متــن ِ زندگیم

اما دیگر سیــگار و جـــرس هم آرامم نمی بــخشد

تولدم را تسلیت هم نگفتند

و اما اینک در آستانه ء فصلی گَرم

با دستانی ســــرد

چشمانی بــــسته

و لب هایی دوخته

در کُنج اتاق...

نه صبر کنید ، بایستید !

مُرده که اتاق نمیخواهد ، گــــــــور میخواهد

تابـــوت به جای تـــخت ، سنگ قبـــر به جای سنگ قــــلب میخواهد

بگوییدشان

کتــاب ها و عکــس هایم را به جای شمع

کاغذ هایم و ســـــازَم را که از من سیاه شد

و با آن ها سیاه تر نیز آتش بزنند

بگوییدشان

یــقه ء کَفَــــنم را رها کنند

برای اعتراض به زیستن ِ مَن

یا باید میــان ِ هماغـــوشی ِ پدر و مـــادرم میخوابیدند

یا با اصل ِ بقای ماده و انرژی می جنگیدند

اما دیر است

آن ها

تولدم را تسلیت هم نگفتند

مُـــرده را که از مرگ باکی نیست

بگوییدشان

اگر خواستند هـــزار بار ِ دیگر هم من را بُکشند

من که از آنها چرایی نمیپرسم ، بپرسم هم

پاسخ ِ زندگانش ، نمیدانمی به آزردگی ست

فقط بگوییدشان

بــــــرایَــــم خُــــــــــــدایی مهــــــربانتـــــر آرزو کـــُـــنــَــــنـــد

تولدم را تسلیت هم نگفتند

------------------------------------

پ ن : او نیز تولدم را تسلیت نگفت

اگه این دنیای مجازی اینترنت نبود من خودم هم یادم نبود که امروز تولدمه ! ایمیلم رو که چک کردم کلی کارت تبریک داشتم از کسانی که حتی یه بار هم ندیدمشون اونوقت این همه آدم دوروبرم....



نوشته شده توسط SorousH MetaL در چهارشنبه 16 آذر 1390 و ساعت 01:54 [+] | نظرات ()

 

با صدای جیغ غولهای آهنین خیابان بیدار میشوم

پیراهنم را به سر میکشم و با پلک بسته بر تخت مینشینم

قلمروی من به همین چهاردیواری کوچک ختم میشود

ناخواسته دروازه این قلمرو را میگشایم

وبا چشمانی بسته گام برمیدارم

دستم کلید برق دستشویی را می جوید

  <<اربابان من ، فکرهای من اند>>   که همزمان با شُرشُر ِ پیشاب در پایین

از تاریکخانهء ذهن من به پایین پرتب میشوند :

                                <<چرا برخاستن؟! چرا نخفتن؟!!>>

                                     چرا راه رفته را دوباره پیمودن؟؟

با پیاله دستانم از دهانهء شیر آب میگیرم و غبار خواب را از چشمانم می زدایم

در برابر آینه از همزاد خودم میپرسم :

                                              کیـــــستی؟ و چه میخواهی؟!

                      چرا سنگینی یک روز دیگر را چنین سبکبارانه بر دوش میکشی؟

 

               -------------------------------------------------------------------------   

پ ن : خوب بود میتوانستم کاسه سر خودم را باز کنم و همه این تودهء نرم خاکستری پیچ پیچ کله خود را درآورده و بیندازم جلو سگ! (صادق هدایت)



نوشته شده توسط SorousH MetaL در یکشنبه 8 آبان 1390 و ساعت 01:48 [+] | نظرات ()

 

آمدی و چشمم را بلعیدی

نگاهم را كشتی ، جز تاریكی هیچ نمی بینم

آمدی مغزم را بلعیدی ، تا هیچ چیز نفهمم

هی تو

تو از تبار اشباح اغوا

از سینه شب ، سایه وار و رقصان برای بلعیدن حقیقت من آمدی

خدایم را به صلیب كشیدی ، خودت بُــت شدی

روحم را به بردگی كشاندی ، ذاتم را كـُشتی

خدا هم از من ترسید ، شیطان نیز از من گریخت

آیینم پوچ شد و جهنمت بهشتم را خاكستر كرد

اینك

من ِ مرده بی تابوت ، هم آغوش اهریمن گشته ام

خوابیدم و در خواب دیدم كه ندیدم بزرگ شدنم را.......

باز هم میگویم تو گناهكار نیستی

با عادت های كوچك و پوچ شكل گرفتی

و رویای بزرگ مرا از یاد بردی

حال من

محكوم به گریه ، محكوم به لبخند

در این غمكدهء مسموم

میپوسم و میسوزم در تاریكی این قفس كوچك...

---------------------------------------------------

پ ن : دیشب با مدمتال بودم بعد از کلی صحبت به این نتیجه رسیدیم که اگه نزنیم به در بی خیالی  و چت بازی درنیاریم نمیشه ادامه داد  - ما اینطوری زندگی میکنیم به نظر خیلی ها هم مسخره به نظر میایم ولی به ما که خوش میگذره بذا بقیه هر چی میخوان بگن .به نظرشون من خنگم و غیر طبیعی ولی تو خلوت خودم چیزای مینویسم كه اونا فهم و شعور دركش رو ندارن اگه بفهمن من چی میگم مثل من سنگین و سفت زندگی میكنن اگه درك كنن میرن تا عرش آسمون




نوشته شده توسط SorousH MetaL در سه شنبه 26 مهر 1390 و ساعت 02:04 [+] | نظرات ()

 

تمام روز و شب

تمام لحظات غم و شادی

ایستاده جلوی  این پنجرهء لعنتی

رفت و آمد ، ازدحام

سروصدا تو خیابون

آدمایی كه میخندن ، من هم رو به اونا میخندم ولی تو سیاهی ها میبارم

 كسانی كه پاهاشون رو با التماس روی زمین میكشن و میرن

قامتشون خم شده از دار غم !

بوی الكل ، دود تند سیگار چاشنی انفجار ذهن من میشه !

من همه اینا رو میبینم ولی هیچكس من رو نمیبینه

درست مثل زندگی كه هیچ وقت دیده نمیشی

امشب فقط همین امشب لعنتی وقتشه !

خیابون آغوش خودش رو باز كرده و تن من رو فریاد میزنه

وقتشه از این پنجره نفرین شده  دل بكنم

از پنجره ای كه جز حسرت چیزی برام نداشت

قابی كه نور رو به این اتاق تاریك و پر راز راه داد

وقتشه لب این پنجره بایستم و دستام رو به نشانه پرواز باز كنم

پایین رو كه نگاه میكنم

یك قبیله از عروسكای كوكی منتظرن تا من بپرم

رقص نورهای آبی و قرمز

دوباره ازدحام ، دوباره سروصدا

حتی الان هم چیزی به نام آرامش وجود نداره

همه اون آدما ، اونایی كه میخندیدن ، اونایی كه میباریدن

همه جمع شدن برای شهادت به اینكه من پرواز بلد نیستم

داستان غم انگیزیه ! وقتی دارم دیده میشم كه تصمیم آخر رو گرفتم

مهم نیست! تو این دنیا دیگه جایی ندارم

برای همین هم متمایزم

آخرین پُك از سیگار ، آخرین جرعه ، آخرین لبخند تلخ و پرواز تا رسیدن به آرامش........

------------------------------------------------

پ ن : اینکه پرواز نمیدونم دیگه شاهد نمیخواد             غم که بوی خون گرفت هیچکسی رو خوش نمیاد

انگار فقط جمعه ها وقت کارای بزرگه ! بقیه روزا تعطیله!



نوشته شده توسط SorousH MetaL در یکشنبه 17 مهر 1390 و ساعت 01:47 [+] | نظرات ()

 

دیروز روز سیاهی بود

پوچ تر و سردتر از روزهای رفته

اتاقی پر از تار عنکبوت آرزوهای نابود شده

من رو به آینه ام

آینه ای که در آن یک غریبه نشسته

تنها مهمان این ضیافت شوم...

راستی  دکتر!..

دیروز دوباره مریض خوبی شدم

تمام قرص ها رو خوردم

یـــــــــکـــــــ آدمـــــ چـــــــــوبـــــی شــدم

اما سایه های شوم

به اتاقم هجوم آوردند

خورشید را به خون نشاندند

شـــــــب که شد

ماه را در سیاه چال کسوف سلاخی کردند

دنیا به دور سرم میچرخید

دکتر به بـــــوی مــــــَــــرگ خــو کرده ام !

این چه قرصیست به من  دادی؟!

هیاهوی مـُـبهـَـم اتاقم من را دیوانه کرده

تصاویر روحم را سلاخی میکنند!

دکـــتر من رو از اینجا ببَر

بیا این پـــول زندگیمو بخَر

دکتر این نسخه ای که دادیه دکـــتر نگو همه چیز عادیه

بــــــــــــــگـــــــــو همه چیز عالیه

مرگ عالیه

زجر عالیه

درد عالیه

سیم خاردار عالیه.......................

پ ن : چقدر هولناک است وقتی مرگ هم آدم را نمی خواهد و پس میزند  (صادق هدایت )

 همه از مرگ میترسند من از زندگی سمج خودم



نوشته شده توسط SorousH MetaL در یکشنبه 27 شهریور 1390 و ساعت 02:02 [+] | نظرات ()

 

سَـر ِ تاریخ درد می کند از سردرگمی ِ مَـــن

   در پی تحقق آرزو و هدف

         <با اطمینان به نداشتن ِ سرانجام!>

گردن ِ احساسی پاک

      <زیر تیغ ِ اِنکار>

کوچــــــــه های تاریـــــــکـ

سُـرفــــــــه های خشـــــــــکـ ِ سیِِِِِــگار......

---------------------------------

پ ن : روزهای به ظاهر پر امید ولی سختیه ! تلاش میکنم جون میکنم واسه رسیدن به هدف ! ولی میدونم که آخرش به نفع من نیست !


 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در شنبه 5 شهریور 1390 و ساعت 01:47 [+] | نظرات ()

 

نفســـم پس میرود ، از چشمـــانم اشك میریزد

دهانم بدمزه است ، سرم گیج میخورد

قلبم گرفته

تنـــم خسته و كوفته بی اراده روی تخت افتاده

سقف اتاقـم را مینگرم ، زرد از دود سیگــار

دور اتاقم را نگاه میكنم

پر از تصاویری كه روح را سلاخی میكنند

روی میز تحریرم پر از كاغذ باطله و دواست

میخواهم بلند شوم و پنجره را باز كنم

ولی

تنبلی مضاعفی مرا از این كار وا میدارد

میخواهم سیگار بكشم میل ندارم

اینجا سرد و تاریك است

آری

اینجا 21 درجـــه زیر شـــــب است

-------------------------------------

پ ن : برای من بزرگترین معجزه همین است که من  وجود دارم



نوشته شده توسط SorousH MetaL در شنبه 15 مرداد 1390 و ساعت 02:01 [+] | نظرات ()

 

 نمیخواهم یک نابغه باشم ، چون به انداز کافی برای انسان بودن مشکل دارم.



نوشته شده توسط SorousH MetaL در شنبه 1 مرداد 1390 و ساعت 21:45 [+] | نظرات ()

 

 لبخند بزن! فردا روز بدتری است.

نیمه شب است!
سکوت.
ساعت چند دقیقه مانده به صدایی گوش خراش و رعب آور را نشان می دهد، و بدنبال آن دوباره سکوت.
کهنه ساعت آویزان یه دیوار اتاق اعلام موجودیت کرد و آهنگ نواخت.
دینگ،دینگ،دینگ
                                         تنهایی. سکوت. شب. تاریکی. تنهایی
حس عجیبی است که در تنهایی یک اتاق سرد و تاریک شریک شوی و تمام ابزار و وسایل اتاق بهت نیرو و حسی رو بهت وارد می کنن که احساسی مثل سبکی، خالی شدن از درون، دلشوره و دلواپسی رو میده که شاید هیچ ماده افیونی، قرص و یا شرابی چنین قدرتی رو نداشته باشن که بتونن در تو چنین حسی رو بوجود بیارن.
ولی تنهایی این اتاق.... .
                            قلم........کاغذ.........میز........چراغ مطالعه.........صندلی
                            فرش.............. ساعت..............سکوت.............. بالش
                            گرسنگی.....................استرس........................کافئین
                            نیکوتین............................................................چاقو
                                                                                   .......................................سکوت
راز خلقت انسان چیست؟
آیا خلقت به معنای زندگی است؟
راز خلقت سکوت چیست؟
آیا سکوت به معنای تنهایی است؟
هزاران هزار گونه افکار مخشوش معلق در هوا با نیروی عجیبی وارد این توده خاکستری کرم گذاشته شده. تمام اشیاء و محسوسات- حتی این قلم توی دستم- دارن فشاری بمن وارد میکنن، فشار عجیبی که حالا مثل یه حس بیگانگی در من حس میشه.
به غیر از آخرین فلزی که داره با نیروی عجیبی به سمت من کشیده میشه که اون هم تونست فشار خودشو خیلی راحت و سریع وارد کنه!
زندگی را در دره ای گذراندیم که سایه های اندوه از دل آن می گذرد.
و نومیدی را چون فوجی از لاشخوران و جغدان بر فراز آن بافتیم.
از آب برکه اش نوشیدیم و از برکه هایش شرنگ!



نوشته شده توسط SorousH MetaL در شنبه 1 مرداد 1390 و ساعت 05:24 [+] | نظرات ()
درد من حصار برکه نیست...
            درد من،زیستن با ماهیانی است که فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است.!




نوشته شده توسط SorousH MetaL در شنبه 1 مرداد 1390 و ساعت 01:49 [+] | نظرات ()

 

 بزرگراه زندگی٬ خیابون بچگی٬ کوچه جوونی٬بن بست پیری....
                                               تو بودی دنبال مرگ میگشتی !؟


 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در شنبه 1 مرداد 1390 و ساعت 01:44 [+] | نظرات ()

به کدامین گناه شدیم: نسلی که دیروز برای همه امید امروز بود... و امروز باز هم برای همه ننگ فردا... نسلی که با خاطرات حماسی  جنگ بزرگ شد... نسلی که باید ادامه دهنده باشد... و امروز که خود در صدد زدن راهی است برای رفتن؛ چه سد ها که بر مسیر جدید در یاچه اش نمی زنند... نسلی که هیچ گاه درک نشد... نسلی که همه بهتر از او می دانند غیر از خودش... نسلی که برای اندیشه اش تازیانه را تحمل می کند... نسلی که حقایقش اعدام می شود... نسلی که شهامت هایش کشته می شود... نسلی که ........

        

                                             ...................................................

پ ن : Realist



نوشته شده توسط SorousH MetaL در شنبه 1 مرداد 1390 و ساعت 01:42 [+] | نظرات ()

+آه زندگی مادرت رو.....

   -زندگی : همچنین



نوشته شده توسط SorousH MetaL در چهارشنبه 1 تیر 1390 و ساعت 01:36 [+] | نظرات ()

 

دستان پاک , آلوده به خون شد

چشمان زیبا , مصلوب گریه شد

آوای  آرام , شیون خشمگین

گوریستان خالی , پر از گور های تازه شد

هجوم کلاغان بر چشمان مرده

هجوم کفتاران بر لاشه های بر گور مانده

وحشت بود و شهوت

مرگ بود و نیرنگ

آدمکانی اسمش را زندگی نهادند

سورنگ های پر از خون آبه

خون ابه های پر از رویای آلوده

رویا ی آلوده تصویری مبهم شده

تصویر مبهم, کابوس مرگ به ارمغان آورده

نوشته های نا مفهموم

بر کاغذ های پوسیده

تن های عریان در بستر شهوت خفته

آدمکانی سایه شده

بوسه های مرگ

دستان الوده

کودکی زاده شده

در بستر شهوت

الهه سیاه خونش را زالو وار مکیده

انسانی فراموش شده

در دستانش حقیقت

شن دریا شده

دروغ را خوب آموخته

کوکایینی مقدس مغزش را می جود

رویا یش را می کشد

خون را در قلبش منجمد می کند

فریب را خوب می آموزد

از فرشتگان فریب خورده

او می خواهد از این کابوس فرار کند

افسوس تمام در ها بسوی هیچ باز می شود

ابنجا همه چیز و همه کس دروغ است

حتی فرشتگانی که می گویند از دروغ بی زارند.............

انسان کودک حرام زاده خدا و اهریمن است

انسان خود باخته درو غ

زاده شده با دروغ است

اصل خود رافراموش باید کند

تا از این کابوس بگریزد...



نوشته شده توسط SorousH MetaL در جمعه 27 خرداد 1390 و ساعت 01:40 [+] | نظرات ()

 

سالهاست كه خوابم می آید

اما نمی توانم بخوابم

با خود فكر می كنم

شاید مادرم در كودكی

یك فنجان نسكافه پر رنگ

به من داده باشد !

---------------------------------------

پ ن : من خندیدم و زود مردم


 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در یکشنبه 15 خرداد 1390 و ساعت 01:34 [+] | نظرات ()

 

روزم از شب روسیاتر
شبم از شهر بی صداتر


هر دری رو که زدم من
روی من وا نشد آخر


سر رام یه گرگیه
که چشاش گرفته خون


از کسی نمی بینم
یه نگاه مهربون


آخه فتنه چکمه پوش
اسیر بخت بده
رو پیشونیش سرنوشت
مهر بدبختی زده

دنیا رو تار می بینم
گلها رو خار می بینم


دوستی و محبت رو
حلقه ی دار می بینم


آخه فتنه چکمه پوش
اسیر بخت بده
رو پیشونیش سرنوشت
مهر بدبختی زده

مثل ابرای سیا
پیچیده بغض تو گلوم


حالا دارم می بینم
دیو مرگو روبروم


آخه فتنه چکمه پوش
اسیر بخت بده
رو پیشونیش سرنوشت
مهر بدبختی زده

 


 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در یکشنبه 4 اردیبهشت 1390 و ساعت 01:33 [+] | نظرات ()

 

در هر غروب

در امتداد هر شب

من هستم و تمامیت تنهایی

                          با خویشت نشستن ، در خویشتن شکستن

این راز سر به مهر تا کی درون سینه نهفتن

گفتن

 بی هیچ باک و دلهره گفتن

یاری کن کرا به گفتن این راز باز یاری کن مرا


 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در دوشنبه 1 فروردین 1390 و ساعت 01:32 [+] | نظرات ()

 

دیشب واسه اولین بار احساس کردم برف رو خیلی دوست دارم...

اوایل شب بود اومدم بیرون هیچ کس تو خیابونای این شهر پر از گناه نبود! یه آرامش عجیبی داشتم خیلی وقت بود این شهرو بدون همهمه و سروصدا ندیده بودم خودم بودم و چند تا بچه گربه ولگرد...

تنهای تنها خیلی آروم و راحت قدم میزدم و سیگار میکشیدم...


 



نوشته شده توسط SorousH MetaL در جمعه 6 اسفند 1389 و ساعت 01:31 [+] | نظرات ()
ســروش جوانیست لاغر اندام كه به طرز احمقانه ای نسبت به اشیاء و افراد اطرافش مشكوك است ،او پس از گذراندن یك دوره لاشخور بودن می كوشد تا همچون
شخص ثالث به دنیای انسان ها باز گردد ،
او از همیشه زخمی تر است و سعی دارد با درد خود جان تازه ای به زخم قلم بدهد
او در دنیای كوچك خود آرام با غصه هایش تنها میرود . فانوسی خاموش همراه شبهای اوست ، فانوس هم آرام و یواش
مثـل او جــان میدهد.
 ســروش نمی داند كه آیا بی گناه است یا گناهكار .با این همه دلش می خواهد زندگی كند .
 

 

قالب های میهن بلاگ
کسب درآمد آسون از اینترنت (-)
***~هفت گنج~*** (-)
شارژ مستقیم (-)
ساعت دیواری طرح پانـــا (-)
ساعت دیواری طرح پانـــا (-)
آپلود رایگان عکس و فایل (-)
گیرنده دیجیتال تلویزیون (کامپیوتر و لپ تاپ) DVB-T (-)
پکیج اورجینال نرم افزار آموزش زبان انگلیسی رزتا (-)
آپلود رایگان عکس و فایل (-)
ساعت زنانه طرح قلب slimsatr (-)
شاد ترین گروه دختر و پسرای ایرانی (-)
پکیج اورجینال نرم افزار آموزش زبان انگلیسی رزتا (-)
ساعت زنانه طرح قلب slimsatr (-)
ادکلن زنانه Milion (-)
شاد ترین گروه دختر و پسرای ایرانی (-)
ادکلن زنانه Milion (-)
مجموعه جدید نرم افزار و بازی اندروید 2013 (-)
چیز دانلود | بزرگترین مرجع دانلود فارسی زبانان (-)
جامعه مجازی گپر (-)
ایرنا شاپینگ (-)
پروژه های دانشجویی Tinoj.Com (-)
$سایت تخصصی کسب درآمد از اینترنت$ (-)
خرید شارژ (-)
$سایت تخصصی کسب درآمد از اینترنت$ (-)
خرید پستی (-)
آگهی رایگان | تبلیغات اینترنتی (-)
سایتی پر از شکلک برای وبلاگ شما (-)
پول درآوردن واقعی (-)
آرشیو لینكدونی

  Emperor Lucifer, Master and Prince of Rebellious Spirits, fallen from grace...Oh, prideful Morningstar, thou who defy the rising of the light... to thee I swear obedience.Father of sin, my life is thine.

  ســـروش متـــال

  نفرین بر آنانکه که مطلبی از این سرزمین تاریک بی هیچ نشانی در قلمروی خویش آورند 

 

 

نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:

Powered by Soroush Metal
 

SorousH MetaL

I'M DeaD
 


خوب بود میتوانستم کاسه سر خودم را باز کنم و همه این تودهء نرم خاکستری پیچ پیچ کله خود را درآورده و بیندازم جلو سگ!

(صادق هدایت)